...و عشق آخرین حرف ما بود،چرا نه؟

...

alisaremi — Sun, 11 Jan 2009 20:00:18 GMT

از آسمان شهر من
سرما می بارد امشب

تو
پشت بخار عینک من گم می شوی
من
پشت حرفهای کریستف :
"در زندگی حس غریب ناامیدی نهفته است"
تو
به تاراج می برد چشمانت
که میان این همه رنگ
ارغوان گرفته اند
تمام زندگی ام را.
من
تمام که می شود سیگارم
پرانتزی باز می کنم
و در آن
تو را
خودم را
و کریستف را
زندانی می کنم.

پرانتز بسته.

alisaremi — Thu, 14 Aug 2008 15:24:18 GMT

میان این همه رنگ

بی رنگی

و دست های خالی نقاش شهر

میان همهمه مردمان بی مقدار

مثال واژه های فرو ریخته بر دیوار

سکون مطلق جاوید می گیرند.

alisaremi — Tue, 20 Nov 2007 07:51:18 GMT

دیدار بعد

باغچه بود و یاس بود و

بوته های پشت سر.

و انعکاس وارونه ای از دنیایی که دیده می شد

درون چشم های تو.

آه!

معصوم خواب های پیش از لحظه ی موعود!

تمام فاحشه ها ی جهان در خواب معصومند.

alisaremi — Thu, 27 Sep 2007 17:13:18 GMT

از کدام در

از کدامین دروازه

رسوخ می کردی

و شهر شهر تنم را چگونه می گشتی

چگونه تک تک کلماتت به رعشه افتادند

و تو

تمام تنت خیس خیس می لرزید

چگونه دست های تو آیا

به وقت گفتگوی تن با تو

تمام تکه تکه های مرا

به مهر بوییدند...

شب

alisaremi — Tue, 07 Aug 2007 09:19:24 GMT

شب بارش ابر بود و

باد بود و توفان بود

اینجا!

شب ایستاده بود با قامت بلندش

و نگاه می کرد مرا

وقتی که خیس کرده بود باران

تمام تاریکی را

اینجا!

شب انحنای پر خواهش تنش را به بستر آورده بود

کنار من

اینجا!

alisaremi — Sun, 27 May 2007 06:27:18 GMT

مرا و تو را غمی است ناپیدا

پنهان میان کوه ها و ابر ها

پنهان میان چشم های مردمی

که روز و شب

به آسمان

نگاه می کنند،

میان خاک ها و سنگ ها

که ریخته

روی تو!

حالا بعد این همه سال

هنوز هم بوی کافور می دهی

می دهی و نمی دهی...

و باز

بوی آغوش زنی

که رگ رگ گرما

می دوید توی صورتش

وقت هر دیدار

از روی سنگ قبرت

می دود توی صورتم.

مرا و تو را غمی است ناپیدا !

alisaremi — Mon, 05 Mar 2007 13:35:18 GMT

در من عروسی خفته است

که طعم گس خرمالو را دوست ندارد

و حجله اش سرخی ای دارد

که بی گناهی ی یک فاحشه را توجیه می کند

مجالی به تردید نمانده

شلیک کن بانو!

در من دیوانه ای است

که به کشتن خویش اقدام کرده است.

alisaremi — Wed, 07 Feb 2007 04:47:26 GMT

چندان خیره نگاه می کنی

که شرم را به چهره می خوانم

چشم بر زمین می دوزم و

تو اما

بی هیچ اندیشه ای

گرفتار گذران روزگاران خویشی!

سکون

اعجاز فصل تو بود

که مرا زندانی یی بیش نمی خواستی

باش تا آینه ها در هم بشکنند

آن گاه

دوباره به من خیره نگاه کن!

alisaremi — Fri, 08 Dec 2006 03:52:13 GMT

دور می شوی

آنقدر دور

که فقط یک دایره سیاه توپر

یک ●

از تو بر جای می ماند.

نزدیک می شوی

آنقدر نزدیک

که راه راه پیراهنم را

با راههایی که به پیراهنت ختم می شود

اشتباه می گیرم.

دور می شوی، نزدیک می شوی

و به راهی می روم

که به یک نقطه ختم خواهد شد.

...

alisaremi — Mon, 13 Nov 2006 02:20:18 GMT

کلام آبستن شعر است

شعر آبستن زیبایی

و زیبایی پا به ماه تو !

زاده می شوی

زیباتر از مادرت انگار

نیامده اما...

عصیان می کنی

و نظمی که چیده ام را به هم می زنی

از نو می سرایمت.