تبليغاتX
...و عشق آخرین حرف ما بود،چرا نه؟

...و عشق آخرین حرف ما بود،چرا نه؟

میان این همه رنگ

 بی رنگی

 و دست های خالی نقاش شهر

 میان همهمه مردمان بی مقدار

مثال واژه های فرو ریخته بر دیوار

سکون مطلق جاوید می گیرند.

+ نوشته شده در  بیست و چهارم مرداد 1387ساعت   توسط علی صارمی  | 

 

 

دیدار بعد

 

باغچه بود و یاس  بود و

 

بوته های پشت سر.

 

و انعکاس وارونه ای از دنیایی که دیده می شد

 

درون چشم های تو.

 

آه!

 

معصوم خواب های پیش از لحظه ی موعود!

 

تمام فاحشه ها ی جهان در خواب معصومند.

 

 

 

 

+ نوشته شده در  بیست و نهم آبان 1386ساعت   توسط علی صارمی  | 

از کدام در

از کدامین دروازه

رسوخ می کردی

و شهر شهر تنم را چگونه می گشتی

چگونه تک تک کلماتت به رعشه افتادند

و تو

تمام تنت خیس خیس می لرزید

چگونه دست های تو  آیا

به وقت گفتگوی تن با تو

تمام تکه تکه های مرا

به مهر بوییدند... 

 

 

+ نوشته شده در  پنجم مهر 1386ساعت   توسط علی صارمی  | 

در من عروسی خفته است

که طعم گس خرمالو را دوست ندارد

و حجله اش سرخی ای دارد

که بی گناهی ی یک فاحشه را توجیه می کند

مجالی به تردید نمانده

شلیک کن بانو!

در من دیوانه ای است

که به کشتن خویش اقدام کرده است.

+ نوشته شده در  چهاردهم اسفند 1385ساعت   توسط علی صارمی  | 

 

دور می شوی 

  آنقدر دور

          که فقط یک دایره سیاه توپر

                 یک

                           از تو بر جای می ماند.


نزدیک می شوی

   آنقدر نزدیک

      که راه راه پیراهنم را 

          با راههایی که به پیراهنت ختم می شود

                                    اشتباه می گیرم.

دور می شوی، نزدیک می شوی

             و به راهی می روم

که به یک نقطه ختم خواهد شد.

 

+ نوشته شده در  هفدهم آذر 1385ساعت   توسط علی صارمی  | 

کلام آبستن شعر است

شعر آبستن زیبایی

و زیبایی پا به ماه تو !

زاده می شوی

زیباتر از مادرت انگار

نیامده  اما...

 عصیان می کنی

و نظمی که چیده ام را به هم می زنی

از نو می سرایمت.

+ نوشته شده در  بیست و دوم آبان 1385ساعت   توسط علی صارمی  | 

یک دست سیب و

       دست دیگرت گردن آویز من!

   سیب را گاز می زنی و

                                  مرا ...

      معاشقه کلمات را نمی پسندم

     شعر تمام می شود

                   اما تو

                               هنوز مرا ...

 

+ نوشته شده در  بیست و هشتم مهر 1385ساعت   توسط علی صارمی  | 

 

نقاشی مودیلیانی -اثر پیکاسو

میان کلمات تو گیر کرده ام

پیچ می خورم

گیج می شوم

مغزم...

سوت می کشد،

می آید ، می رود

می خواهم که بر گردم

به اولین ایستگاه

به اعماق تاریخ

به پدرم

به مادرم

به غار لاسکو

به برهنگی یی که تو عاشقش بودی

این قطار وحشی تر از آن است

 که تو سوزنبان آن باشی.

درباره او :

Amedeo Modigliani

مودیلیانی

 

+ نوشته شده در  دوازدهم مهر 1385ساعت   توسط علی صارمی  |