(۱)
سربازان فریاد می زنند
سربازان می جنگند
سربازان کشته می شوند
آدمها کم می شوند
*****
(۲)
پندار پرواز کاهلانه ی پروانه ی آبی
بر فراز رودهای خیالی
آغاز یک روز پاییزی در پارک شهر
کوزه ای با چشمهای یک ساحره
خطوط در هم چهره ای که می کشی...
همه را سیاه قلم کرده ای نقاش تازه کار من!
کو رنگهایت!؟
...و چشمانت همه سياهِ عاشقانه مي نمود، هنگامه اي كه آموخته بودي آنهمه زيبايي را !
پاك، همچون نمناكيِ قبل يك هماغوشي
كبوترانِ بوسه بر لبانِ عاشقانه ات مي گذرند .
الفتِ كودكانه در دستانِ بي نهايتِ توست
و دادگري بيدادگرانه ات به ناپايداري يكي حباب
بي تلنگري به نيست مي رود.
***
اندوه مخور كه مجبور به كشيدن دردِ اين همه جراحات بي كرانه اي، بانو!
به چشم كوريِ آن همه سالها كه نبود، زندگي،حيات،آدمي
و كنون به شكر شكرانه اين همه بودن، استوار ماندن
و هنگامه آفريني كه دستان بي نهايت تو
مي كند
بانو!
ما درد مي كشيم، زندگي را
تلخ مي چشيم همه آن را
و ديگرباره استوار مي مانيم بر ماندن خويش!
که این گونه زمانه را به زمینه ای دیگر رقم زدی؟!
